Er zijn van die dagen waarop ge gewoon in stilte uw koffie wilt drinken. Maar het universum beslist dat er een vlieg moet zijn. Zo'n kleine, nerveuze, zwart‑glanzende stoorzender die precies weet waar uw grens ligt. Ze cirkelt rond uw oor, landt op uw hand, wandelt over uw glas alsof ze een inspectie uitvoert. En ge wuift haar weg, ge...

Wisten wij veel toen we met onze Borgward naar Noorwegen trokken. Voor diegenen die denken dat Borgward een paard of een ezel of een riksja of misschien wel een motor met sidecar was: Borgward is een automerk dat in de jaren zestig een oerdegelijke, zware auto was. Heel de familie reed toen met Borgwards en wij, hoe kan het anders,...

Heeft er één van mijn lezers al eens gegeten in het Minerva‑restaurant in de Karel Oomsstraat in Antwerpen? En hebt u dan over de glazen vloer gelopen waaronder een stukje van de oude Minerva‑werkplaats te zien is? Ik niet. Ik loop er al jaren voorbij, maar ik ben nog nooit binnen geweest. Misschien omdat ik bang ben dat die glasplaat...

Hoe lomp kan een mens zijn? Soms vraag ik mij dat serieus af. Ik ging op uitstap naar Waterloo. Ik wilde die leeuw die ze daar gezet hebben als herinnering aan de bloederige slag van Waterloo met eigen ogen zien. Toeristen zijn rare mensen, ze gaan op zoek naar kerken, monumenten, landschappen duizenden kilometers van huis terwijl ze niet eens...

Ik woon op de zevende verdieping van een appartementsblok die sinds december in de stellingen hangt. Betonrot, zeggen ze. De terrassen moesten helemaal vervangen worden. En omdat ik niet buiten kan, heb ik de hele operatie van begin tot bijna einde gezien. Vanop mijn veilige hoogte heb ik arbeid gezien zoals je ze nog zelden ziet: écht, tastbaar,...

Snij eens in je vinger. Wat zie je? Rood. Altijd rood. Helder rood als je net buiten bent geweest, donkerder rood als je te lang binnen hebt gezeten, maar toch altijd: rood. En toch doen wij mensen al eeuwen alsof er zoiets bestaat als 'blauw bloed'. Koninklijk bloed, adellijk bloed, bloed dat zogezegd iets meer waard zou zijn dan het...

Er bestaan meer dan vijfhonderd manieren om te zeggen dat ge uw maandstonden hebt. Vijfhonderd. Dat is veel voor iets dat gewoon gebeurt. Maar blijkbaar hebben we liever een invasie, een delegatie of een biefstuk dan een eerlijk woord.

Mag ik mij voorstellen? Mijn naam is Grommel. Ik ben rioolvuilvreter en mijn beroep staat niet op de loonlijst van de stad. Op een dag viel ik in een rioolput, keek eens rond en dacht: dit is mijn roeping. Sindsdien zwem ik hier rond en eet wat er passeert, een soort all‑you‑can‑eat‑buffet.

Geheimen bestaan in alle soorten: misdaden, leugens, bastaardkinderen, overspel, verzwegen liefdes, vergeten vaders. Maar ik heb beslist dat, als ik deze wereld ooit verlaat met een valies vol herinneringen, ik mijn geheim NIET meeneem. Ik ga het gewoon op papier zetten, zodat niemand in het ongewisse blijft over hoeveel kinderen ik nu eigenlijk...

Een annonce in het TV-blad: (ik citeer: Moderne remake van de klassieke dramareeks - Waar zijn voorganger (Bonanza) de melodramatische kaart trok, wil deze serie een realistisch beeld schetsen van het Amerikaanse pioniersleven aan het einde van de 19de eeuw.)