176. DE LEEUW.
Hoe lomp kan een mens zijn? Soms vraag ik mij dat serieus af. Ik ging op uitstap naar Waterloo. Ik wilde die leeuw die ze daar gezet hebben als herinnering aan de bloederige slag van Waterloo met eigen ogen zien. Toeristen zijn rare mensen, ze gaan op zoek naar kerken, monumenten, landschappen duizenden kilometers van huis terwijl ze niet eens de binnenkant van de kerk van hun eigen dorp hebben gezien. Dus Waterloo. Iedereen kent het liedje van ABBA terwijl het eigenlijk niet eens over Waterloo gaat, maar over een verloren liefde.
Ik vroeg me af waarom een leeuw? Waarom geen trekpaard of een koe, dat zijn dieren die hier rondlopen. Koning Willem I wilde een monument dat indruk maakte. Een dier dat kracht uitstraalt en dat als afschrikking naar Frankrijk staart. Het kan dus niets anders dan een leeuw zijn toch? Ik reed door de winkelstraat van Waterloo, nergens een aanduiding naar "De Leeuw van Waterloo", maar wel naar een 'Butte'. Neen, ik zoek de leeuw! Toch maar even vragen en bingo, die 'Butte' in het Frans is een heuvel waarop de 'Ijzeren', zoals hij plaatselijk genoemd wordt staat te glunderen.
Ik heb de trappen niet geteld, maar het zijn er 226 zeggen ze. Wel omdat iemand met aanzien graag hoger staat dan de rest. Als ge boven staat, hebt ge meer impact dan wanneer ge klein zijt. Dus kreeg de leeuw een heuvel, en wij kregen 226 trappen. En nu staat hij daar. Hoog genoeg om over het platteland te kijken, maar nog altijd duidelijk in België. Hij kijkt uit over een plek waar ooit bloed vloeide, waar soldaten vielen en waar de hel, hoe warm ze ook is, nooit zo'n menselijke miserie had kunnen verzinnen. Die vreselijke angst die als een koepel over het slagveld hing waaraan ontsnappen niet mogelijk was. Ik zou aan toeristen eens een vragenlijst moeten afnemen. Ge zou verschieten van wat mensen denken. Dingen zoals: of het iets met ABBA te maken heeft, of Napoleon dat zelf heeft gezet, of het een graf is, en of die heuvel natuurlijk is, of het allemaal UNESCO is.
De heuvel zelf is een soort landschappelijke improvisatie. Men vond het slagveld te plat, te banaal, te weinig heroïsch. Dus werd het opgehoogd. De leeuw zelf is gegoten in Seraing in een hoogoven, compleet zoals een leeuw hoort te zijn, mét genitaliën. Hij kwam in stukken, negen in totaal, die boven op de heuvel werden vastgeschroefd. Een dier dat niet geboren is, maar geassembleerd. Een soort industriële Frankenstein, maar dan zonder de horror en met meer toeristen. En ja, Antwerpen zit ook vol leeuwen. Ge kunt ze tegenkomen op gevels, poorten en beelden. De leeuw is in Antwerpen zo goed als een stedelijk huisdier: hij duikt op waar men macht en trots wil uitdragen.
Wat mij charmeert is dat hij daar nu staat alsof hij altijd heeft bestaan. En misschien is dat juist het mooiste. Wij hebben hier geen leeuwen, dus hebben we er eentje gegoten. Wij hebben geen heuvels, dus hebben we er eentje gebouwd. Het resultaat staat er al twee eeuwen. Een dier dat niet leeft, maar toch iets bewaakt. Een heuvel die niet groeit, maar toch iets verheft. En een verhaal dat niet helemaal het onze is, maar dat we toch graag vertellen.
Interessant: Video: De slag bij Waterloo – Poolshoogte ter plekke, door Bart van Loo. Wie het slagveld graag nog beter wil voelen: Bart van Loo wandelt het ter plekke af in zijn video over Waterloo. Zet die video op en wandel mee, zonder één trap te doen.