171. Tjs... tjs... tjs... GEHEIMEN.

Geheimen bestaan in alle soorten: misdaden, leugens, bastaardkinderen, overspel, verzwegen liefdes, vergeten vaders. Maar ik heb beslist dat, als ik deze wereld ooit verlaat met een valies vol herinneringen, ik mijn geheim NIET meeneem. Ik ga het gewoon op papier zetten, zodat niemand in het ongewisse blijft over hoeveel kinderen ik nu eigenlijk heb.

Voilà. Kort en krachtig. Het zijn er ACHT.

Ik hoop dat er niemand van zijn stoel valt. Maar het is eruit, en het voelt lichter dan verwacht. Op plaats acht in mijn trouwboekje staat mijn eerstgeboren kind. Dat was voor de klerk die het tweede kind moest noteren een probleem: waar zet je dat dan? Eerste plaats? Tweede plaats? Negende plaats? Administratie kan veel aan, maar niet alles.

Als huisvrouw met drie kinderen in een landelijk gebied, waar de meeste vrouwen uit werken gingen, was het bij mij op woensdagmiddag altijd bingo. Schommel, zandbak, kippen, konijnen, een crossbosje, grachten, spelen… Voor kinderen uit de buurt was mijn huis the place to be. Waren ze op een onbebouwd terrein bramen gaan plukken, dan reed een boze eigenaar hen achterna met de auto. De fietsen vielen op mijn oprit, de kinderen vielen mijn huis binnen. En ja hoor, hij kwam bij mij aanbellen met de bramenplukkers achter mij verzameld alsof ik hun advocaat was.

Heel veel jaren later botste ik op een vroegere buurvrouw. Haar man herkende me niet. "Dat is die met haar veel kinderen," flapte ze eruit. Ik stond versteld. Dat was blijkbaar mijn reputatie: een soort wandelende kinderboerderij.

Nog later, op reis, kwamen twee van mijn drie kinderen ons bezoeken in het buitenland. Een man stapte op me af met de vraag hoeveel kinderen ik eigenlijk had. Hij telde de dochters en de kleinkinderen als kinderen, en nog een andere dame vroeg boos toen ze weer vertrokken: "En gij? Gij laat die kinderen gewoon alleen naar huis gaan?" Een dik compliment voor mijn twee volwassen dochters.

Mensen trekken snel conclusies. Dat merk ik ook met mijn gehandicaptenkaart. Als je niet als een wrak uit de auto stapt en er een beetje verzorgd uitziet, vinden sommigen dat ze zich mogen moeien. Alsof ze recht hebben op een oordeel, omdat ze één seconde van je leven gezien hebben.

Geheimen, vermoedens, conclusies, het is allemaal hetzelfde. Mensen vullen graag in wat ze niet weten. Daarom schrijf ik het neer. Acht kinderen? Geen mysterie meer. Geen zwevend vermoeden. Gewoon mijn leven, zoals het was: druk, warm, absurd, en rijker dan men ooit kon tellen.