Ik kom thuis van boodschappen doen, schop mijn schoenen uit en zet de radio aan. Een boeket aan klanken vult mijn huiskamer. Het orkest speelt een wals van Johann Strauss en terwijl ik mijn koelkast vul, wordt de muziek abrupt onderbroken. Een mannenstem meldt dat er verschillende uitbarstingen op de planeet Mars zijn genoteerd en dat er een...

Ik lig in bed. Het is koud in de slaapkamer en ik kruip dichter tegen mijn partner aan, daar vind ik de warmte die ik zoek. Hij is vast in slaap. Dat hoor ik aan zijn gelijkmatige adem. Ik ben niet zo'n onmiddellijke inslaapvaller.

Ik zit niet graag in rivierwater, zwembadwater noch zeewater, alleen badwater is mijn ding. Lekker warm water, heerlijk onderuit, een zacht muziekje, een drankje bij de hand, zeg nu zelf, dat is toch zalig.

(Gelieve eerst mijn blog "Gevangenis" te lezen verschenen op 11-11-2023 want dit is een vervolg – blijven klikken op "oudere berichten of "gevangenis" zoeken op www.hakketak.be.

Joepie, het is zondag, een vrije dag rond 1950 en wereldoorlog II behoort stilaan tot de geschiedenis. Het minibusje van onze buren staat gelaten op zijn vracht te wachten in onze straat. Zeven blije volwassenen en 11 uitgelaten kinderen beladen met thermossen koffie en thee, boterhammen, dekentjes, campinggas, plooistoelen en nog ander...

De Leuvense stoof, dat is pure nostalgie. Zonder die stoof zou het leven er in de negentiende/twintigste eeuw volledig anders uitgezien hebben. En mijn grotemoe en groteva hadden toch wel zo'n stoof zeker. Die stond te pronken in de woonkamer en die kamer was tegelijkertijd, living, keuken, badkamer en bedstee.

Mijn vader hield van vissen, niet zittend op een taboeretje aan een visvijver, met een hengel in de hand, wachtend op wat niet komen ging. Neen, hij zat rustig thuis te genieten van tropische visjes die als een levend schilderij onze woonkamer sierden. Het aquarium was een spiegelbeeld van het leven van alle wezens op aarde, ook van de...

Joepie, ik mocht één van de vorige weken zo maar eventjes tachtig kaarsjes uitblazen. Tachtig worden, dat was mijn grote droom en "De Droomfabriek" kon daar jammer genoeg niet mee helpen.

Ik was elf jaar en had thuis nog geen knijt te vertellen. Mijn moeder schreef me in, zonder mijn medeweten, bij het Rode Kruis als "kleine Samaritaan". Het Rode Kruis stond bij mij gelijk aan liters bloed, ontbrekende ledematen, gebroken botten en aan al wat er zoal met een lichaam kan misgaan. Het was dan ook met hangende pootjes dat...

Het zal zo rond en om mijn vijftigste verjaardag geweest zijn dat ik tot mijn verbazing merkte dat er meer dan één drukker aan 't besparen was op inkt en zelfs piepkleine lettertjes gebruikte. En hoe ik dat wist? Wel, ik wilde een bijsluiter van één van mijn medicijnen lezen en dat lukte niet zonder vergrootglas. De eerste keer komt...