Oeps, de stemmen zijn geteld. Welke partij, welke vrouw/man of wat het wordt, daar wil ik in mijn blog niks over kwijt. Ik las ooit een artikel in de Knack (2012) geschreven door Mark Eyskens, een politieke duizendpoot. Dit artikel is NIET door mij geschreven, laat dat heel duidelijk zijn, maar in de nasleep van de verkiezingen wilde ik het...

Hoog in mijn moeders kast stond er een blikken koekendoos. Ik had die als kleine kleuter wel gezien en als ik met mijn vingertje naar die doos om een koekje bedelde, zei mijn moeder: "Dat zijn geen koekjes schatje". Maar wat er dan wel in die doos zat, neen, dat zei ze niet. Mijn fantasie was toen nog niet volwassen...

Vragen we aan kleuters wat ze later willen worden dan krijgen we antwoorden als: brandweerman, dokter, mama/papa, prinses, astronaut enz. De overgrote meerderheid van die wensen wordt niet ingevuld. Ik wilde een grote tafel met aanzitbanken voor mijn tien kinderen en ik wilde ook ballerina worden. Nadenken over die combinatie was toen precies niet...

Welk stokje? Een stokstaartje, een kaneelstokje, een zwavelstokje, een gehaakt stokje? Neen, ik wil het hier hebben over hét toverstokje dat geklemd zit tussen de lippen van stervelingen die daar én veel geld én een wankele gezondheid voor over hebben. Ik wil hier niemand met de vinger wijzen, want de rokerswereld is de laatste decennia al zo...

Sta me toe me even voor te stellen. Mijn naam is Jan Jansen en ik ben verslaggever bij de krant "Het Inzicht". Over politiek, oorlogen en economie heb ik al jaaroverzichten gemaakt. Er blijft er nog ééntje over en dat is een overzicht van de blog van Frieda: "www.hakketak.be".

… Picknickmand, badpak, zonnebril, handdoek, crème, betaalkaart en jullie raden het nooit maar voor mijn aller, allereerste keer neem ik mijn spiksplinternieuwe elektrische auto mee. Ik noem hem Rambo want ik geloof in hem. Ik herinner mij hoe de eerste president van Europa, de Heer Herman Van Rompuy, door zijn vrouw ook Rambo werd genoemd en ook...

Ik wandelde met mijn rollator tot aan de supermarkt op het einde van mijn straat. Er hing een loodzware, grijze lucht en zelfs de bomen, de huizen en de straten hulden zich in een dichte mist en zogen elke kleur op. Grijs was troef. Tot er plots een knalrode auto tussen het grijs opdook. Ge moet écht al een...

Was dat efkes schrikken toen ik na enkele jaren nog eens in een supermarkt stond! Ik wist niet wat ik zag. Het aanbod aan levensmiddelen, was mijns inziens, meer dan verdubbeld, maar gezond, economisch en noodzakelijk vond ik dat allerminst.

"Ga weg!", bij zo'n bevel kan ik me niet rap genoeg uit de voeten maken. Ik ga dan zelfs niet eens in discussie. Maar "ga weg" stond dik gebeiteld op een bord voor een reisbureau en wil eigenlijk zeggen: "kom binnen, de koffie staat klaar en wij helpen u aan een onvergetelijke vakantie". Waarschijnlijk zochten ze naar een krachtige...

Toen ik als teenager met mijn ouders in het huis van Groteva aankwam, zat hij aan de tafel in zijn rode bollekesneusdoek stil te huilen. Groteva leed al jaren aan de gevolgen van een beroerte en toen Grotemoe stierf was zijn verdriet niet te omschrijven. Het was meteen duidelijk dat hij niet alleen in zijn huis kon blijven en...