In dit schaars bevolkt, immense land met drie tijdzones over zes staten verdeeld en een ongelijk zomeruur 'on top' heeft onze verdomde eigenzinnigheid om onze polshorloges alleen bij aankomst in Australië gelijk te zetten zo zijn vervelende consequenties.

"One should demolish Port Hedland.", horen we een verhitte inwoner over de radio klagen. "People can't think clearly with this heat."

"Over there, a falling star.", zo wijst Su opgewonden naar de sterrenhemel in het zuidelijk halfrond en slikt blij een geheime wens in. Haar familie verkent dit immense land op z'n bohemiens al meer dan een decennium.

Het Australische continent is getooid met een zilvergrijze, achtvormige ring, de highway number one die door alle staten loopt en alle stadia van opbouw en verval in zich draagt. Hier is letterlijk nog een lange weg aan te leggen, de werkloosheid kan er maar goed bij varen.

Water, veel water komt er niet vanzelf, daar zien we grimmige stapelwolken en dodelijke windstoten aan voorafgaan. Een ontredderde hemel arbitreert tevergeefs, schermend met haar kleurrijkste palet en als pimpelpaars noch cochenillerood helpt om de verhitte gemoederen te bedaren trekt ze resoluut een surrealistische streep en laat de hel...

"You got through with that car?", met die woorden worden we verbaasd en ongelovig bestormd door Australische toeristen die al drie dagen in Kings Canyon vastzitten en in Sydney al lang terug aan het werk moesten zijn.

"Wrong season", schudt de winkelbediende het hoofd. "De meeste toeristen komen vanaf één mei tot september dan is het hier winter weet ge en véél minder nat." We gunnen hem zijn gelijk en verzwijgen dat wij dikke egoïsten zijn en dat we juist van december tot april komen om Australië met geen enkele andere toerist te moeten delen.

Hét onofficiële nationale volkslied van Australië heet "Waltzing Matilda" en om in de stemming te komen volgt hieronder het refrein van het lied:

Oeps, de stemmen zijn geteld. Welke partij, welke vrouw/man of wat het wordt, daar wil ik in mijn blog niks over kwijt. Ik las ooit een artikel in de Knack (2012) geschreven door Mark Eyskens, een politieke duizendpoot. Dit artikel is NIET door mij geschreven, laat dat heel duidelijk zijn, maar in de nasleep van de verkiezingen wilde ik het...

Hoog in mijn moeders kast stond er een blikken koekendoos. Ik had die als kleine kleuter wel gezien en als ik met mijn vingertje naar die doos om een koekje bedelde, zei mijn moeder: "Dat zijn geen koekjes schatje". Maar wat er dan wel in die doos zat, neen, dat zei ze niet. Mijn fantasie was toen nog niet volwassen...