Onlangs bestelde ik zwarte verf bij de schilder en hij vroeg me welk zwart. "Hoezo, welk zwart, zwart is toch zwart?" En wat bleek, er zijn zo maar eventjes héél veel zwarten, ik weet niet hoeveel, maar het zijn er onnoemlijk veel.

Ons Matilleke zingt en danst ons heupwiegend zevenentwintigduizend kilometers over de bijna maagdelijke paden van dit uitgestrekte land. Ze walst ons gezellig uniforme dorpjes binnen waar de kerk nog in het midden staat en waar een Hollandse bakkersvrouw al vierentwintig jaar ijverig centjes spaart om haar stoere Australiër op hun zilveren...

In dit schaars bevolkt, immense land met drie tijdzones over zes staten verdeeld en een ongelijk zomeruur 'on top' heeft onze verdomde eigenzinnigheid om onze polshorloges alleen bij aankomst in Australië gelijk te zetten zo zijn vervelende consequenties.

"One should demolish Port Hedland.", horen we een verhitte inwoner over de radio klagen. "People can't think clearly with this heat."

"Over there, a falling star.", zo wijst Su opgewonden naar de sterrenhemel in het zuidelijk halfrond en slikt blij een geheime wens in. Haar familie verkent dit immense land op z'n bohemiens al meer dan een decennium.

Het Australische continent is getooid met een zilvergrijze, achtvormige ring, de highway number one die door alle staten loopt en alle stadia van opbouw en verval in zich draagt. Hier is letterlijk nog een lange weg aan te leggen, de werkloosheid kan er maar goed bij varen.

Water, veel water komt er niet vanzelf, daar zien we grimmige stapelwolken en dodelijke windstoten aan voorafgaan. Een ontredderde hemel arbitreert tevergeefs, schermend met haar kleurrijkste palet en als pimpelpaars noch cochenillerood helpt om de verhitte gemoederen te bedaren trekt ze resoluut een surrealistische streep en laat de hel...

"You got through with that car?", met die woorden worden we verbaasd en ongelovig bestormd door Australische toeristen die al drie dagen in Kings Canyon vastzitten en in Sydney al lang terug aan het werk moesten zijn.

"Wrong season", schudt de winkelbediende het hoofd. "De meeste toeristen komen vanaf één mei tot september dan is het hier winter weet ge en véél minder nat." We gunnen hem zijn gelijk en verzwijgen dat wij dikke egoïsten zijn en dat we juist van december tot april komen om Australië met geen enkele andere toerist te moeten delen.

Hét onofficiële nationale volkslied van Australië heet "Waltzing Matilda" en om in de stemming te komen volgt hieronder het refrein van het lied: