DOVO. (Dienst voor Opruiming en Vernietiging van Ontploffingstuigen)

Ja, zo zeggen we dat als iemand het niet meer ziet zitten. Maar alle, hoe komt dat nu eigenlijk? Waarom moet net het noorden eraan geloven? Je hoort nooit iemand roepen dat hij zijn zuiden, zijn westen of zijn oosten kwijt is. Neen, neen, het is altijd zijn noorden. Een mens kan veel kwijtraken: zijn geduld, zijn geld, zijn...

Ik sta in het midden van de arena van het wereldberoemde Colosseum in Rome. Ik kan 360 graden rondkijken. De zon brandt op mijn rug, heet zand stuift rond mijn voeten. Een uitzinnige massa vaders, moeders en joelende kinderen zitten op de tribunes. Ze zingen, ze schreeuwen en zwaaien met allerlei kleurige doeken. Ze brullen mijn naam alsof ik een...

Holala, een gat? In wat? In mijn broek? In mijn portemonnee? In het ozongat? In de begroting? In mijn geheugen? Ik kan zo nog wel even doorgaan. Maar het ziet ernaar uit dat een 'gat' nooit iets leuks is. Tenzij ik met mijn gat in de boter val. Het leven lijkt soms één grote verzameling gaten waar ik kan invallen,...

Tja, ik hoor jullie al denken. Marjoleintje? Wie is dat en waarom zou ik haar bellen? Wel, 'Belt u Marjoleintje even is een meisjesboek uit een reeks die in de jaren vijftig furore maakte en ik had er eentje. Ik heb het gelezen, herlezen, uitgeleend, teruggebracht, opnieuw gelezen tot het letterlijk uit elkaar viel. Ik plakte het weer netjes, want...

Ik ben slecht in wiskunde, altijd al geweest. Tafels van buiten leren, optellen, aftrekken en vermenigvuldigen, dat lukte nog net. Maar vraagstukken oplossen, dat was een bittere pil. En ik was niet alleen, we waren met velen, vrolijk wiskundeknobbel‑loos. Lag het aan de leerkracht? Dat ga ik niet beweren, die mensen krijgen al genoeg bagger over...

Wij Vlamingen hebben een boontje voor 'mannekes'. We zeggen het tegen elkaar, tegen onze kinderen en soms zelfs tegen onszelf: "Allez mannekes, doe eens voort." Maar 'Het Manneke' van Jef Cassiers, dat kwam uit een tijd (1960) waarin we nog op het dak stonden te zwaaien met een TV‑antenne tot het beeld ophield met sneeuwen.

Het zou heel gemakkelijk zijn om te vertellen dat ik een potje had waarvan ik niet wist waarvoor het werd gebruikt. Maar eerlijk duurt het langst. Ik wist al van jongs af aan perfect waarvoor zo'n wit geëmailleerd potje met ophangoog, tuitje en rubberen slangetje diende. Het hoorde bij de hygiëne van vroeger, toen irrigatiepotten heel gewone...

Ik zit in de trein, bestemming Noxhaven en volgens mij rijden we veel te snel. Bij de volgende halte zie ik op het perron reizigers staan, maar onze trein vertraagt niet, integendeel. Hij raast voorbij alsof het station niet bestaat. En dan kraakt de intercom. De stem van de machinist klinkt strak, bijna mechanisch.

Er was eens een tijd dat we nog avontuurlijk konden verdwalen, gewoon omdat de GPS nog niet als idee geboren was. In die tijd loodste onze Hobby camper ons heel Europa door. Ik zat dan op de passagiersstoel met een verrekijker om op tijd te kunnen voorsorteren én met een kaart van één bij één meter die bij het openvouwen...