Be – rusten? Ik denk het niet. Ik wil niet rusten en al zeker niet 'be' - 'rusten'. Vijf jaar al, het lijkt lang en dat is het ook, maar het hangt ervan af of je vijf jaar leeft met beperkingen of met een doel, want dan telt elke dag dubbel. Ik ben een mens, een vrouw met ideeën. Het...

Ik was nog maar een kind en toch herinner ik mij Kerstavond van het jaar 1955 alsof het gisteren was. Ik was de jongste van zeven en het was een familietraditie om Kerstavond samen te vieren. Tantes, nonkels, neven, nichten, aangetrouwden en kleinkinderen, ze kwamen allemaal. Onze woonkamer werd volledig verbouwd voor die jaarlijkse happening....

Zingen en dansen zat al in mij toen ik nog een klein meisje was, met strikken in mijn haar en een hoofd vol fantasie. Mijn poppen waren mijn eerste publiek: ik zette ze netjes in de zetel, sommeerde hen om aandachtig te kijken, te luisteren en vooral te applaudisseren, anders zwaaide er wat. Ze zaten geduldig te wachten op mijn grote optreden...

Soms denk ik terug aan de kelder van mijn ouderlijk huis. Bijna alle huishoudens hadden zo'n plaats onder de grond. Waar zou je anders met verse producten blijven zonder ijskast? Een houten bak met verse aardappelen, bestrooid voor een winterslange bewaring. Zelfs in februari bleven ze kruimelig en vol smaak. De weckpotten stonden in rijen op...

Ik vraag me af hoeveel bekende, beruchte en brave Willems ik ken. Dus trok ik mijn stoute schoenen aan en ging op zoek. Ik heb niet lang moeten wachten. De eerste die ik tegenkwam was Willem Van Oranje. Hij had geen idee waarom hij 'Van Oranje' heette en hij had dan maar een verschrompelde appelsien mee. Toen ik hem vertelde...

Wij hebben hier in Antwerpen iets dat geen enkele stad ter wereld heeft. Ik zal jullie niet laten raden, maar hier in 't Stad hebben wij twee constructies die verliefd zijn op mekaar! Jawel, weliswaar geen Romeo en Juliette, maar een liefdesverhaal dat even goed zou passen in de geschiedenisboeken. De Boerentoren schreef een liefdesgedicht aan de...

Mijn wekker wordt wakker met de snooze knop aan. Hij begint heel stilletjes Chopins 'Für Elise' te zingen maar het duurt niet lang of Elise maakt de hele buurt wakker en dan moet ik ingrijpen. Dat stom ding haalt mij uit een sprookjeswereld. Ik zit net met de knapste man die ik ooit gezien heb op een zeilboot. Hij...

Oorlogslanden, er valt veel over te vertellen, veel meer dan over gebieden in vrede. Mijn vorige blog nr. 126 - T-bone-steak - speelde zich af in Vietnam (periode 1972) waar zich een bloederige strijd voor vrijheid en autonomie afspeelde. Ondanks bommen, napalm, martelingen, doden en vermisten ging het leven in de stad Saigon (Ho Chi Minh) zo...

Zelfs de meest verstokte vegetariër begint te watertanden bij het zien van een sappige, botermalse T-bone-steak. Want geef het maar toe: daar zetten zelfs de meeste weightwatchers hun principes voor opzij. Maar niet getreurd, de T-bone-steak ligt zachtjes te pruttelen in de pan. De buitenkant kleurt mooi bruin en de binnenkant blijft sappig roze....

Brievenbus opendoen, het blijft spannend: een belastingbrief, een gasboete (mijn vuilbak stond tien minuten te vroeg op de stoep), reclames allerhande en daartussen een 'uitnodiging'. Niet voor een feest, niet voor de opening van één of ander salon en ook geen uitnodiging om gratis mijn ramen te komen wassen. Neen, het stadsbestuur nodigt mij uit...