Om over van alles en nog wat mijn zegje te kunnen doen: vriendschap, studie, koken, planten, reizen, lezen, wandelen, TV, fotograferen, relaties, geschiedenis, Netflix, aardrijkskunde, gezondheid en alles wat er nog op mijn pad komt, maar verwacht zeker geen academische taal.
Ik hoop dat volgers mijn blog kunnen appreciëren en verder hoop ik dat ik nog veel jaren mag bloggen. Alvast bedankt aan iedereen die met mijn verhaal wil meegaan.
Toen Al Jolson in 1919 vanuit het witte doek de cinemazaal voor de eerste keer toezong met 'You ain't heard nothin' yet', werden de verteller en de pianist die de stomme film begeleidden op slag werkloos. Hun job hield op te bestaan. En hoe het publiek in extase reageerde, daar kunnen we alleen maar naar gissen. Een keerpunt was het...
Uit-eten, als het waar is dat het steeds minder gebeurt, dan is daar een logische verklaring voor: het is té duur. Steeds meer mensen kunnen de eindjes niet of nauwelijks aan mekaar knopen en dan zijn restaurantbezoekjes bij de eersten om afgeschaft te worden.
We konden er de voorbije weken niet naast kijken. Er was altijd en overal 'sport'. Nu is het is zo dat ik eigenlijk niet écht van sport hou en dan wordt ge daar écht op aangekeken alsof ge van Mars komt. Niet dus!