Om over van alles en nog wat mijn zegje te kunnen doen: vriendschap, studie, koken, planten, reizen, lezen, wandelen, TV, fotograferen, relaties, geschiedenis, Netflix, aardrijkskunde, gezondheid en alles wat er nog op mijn pad komt, maar verwacht zeker geen academische taal.
Ik hoop dat volgers mijn blog kunnen appreciëren en verder hoop ik dat ik nog veel jaren mag bloggen. Alvast bedankt aan iedereen die met mijn verhaal wil meegaan.
Oppassen: onze trein gaat veel en heel vaak stoppen, op elk uur, dag en nacht. In de gang hangt een lijst waar er gestopt wordt en hoelang. Dat kan van 1 minuut tot 5 uur zijn. Het vreemde is dat alle tijd Moskou-tijd blijft en we ook door verschillende tijdzones reizen. We weten dus nooit hoe laat het écht is....
Hier staan we dan, gepakt en gezakt, een troep bagage, blije mensen en kruiers die door elkaar wriemelen. De Trans-Mongolian Express staat te wachten. De provodnitsa (onze hulp en toeverlaat) in legeruniform en op belachelijke naaldhakken steekt haar hand uit en zegt: "Tikjet". Dat is meteen het einde van haar Engels.
Ik ben gisteren na de proclamatie met drie vriendinnen tot bij Greta gegaan. Haar moeder had voor de gelegenheid, einde schooljaar, een stapel pannenkoeken gebakken. Het was plezant en nadien hebben we in de zetel een reeks van Netflix opgezet. Dat was zo gaaf dat we tot in de vroege uurtjes gekeken hebben en met z'n allen in de...