168. DE REGENBOOG.

Ik was helemaal niet voorbereid toen ik na mijn operatie ons huis binnenliep. Alles zag er anders uit. Niet anders van vorm, maar anders van kleur. De vlek op het tapijt, het stof op de kast, het licht dat door het raam viel, precies alsof iemand de wereld had veranderd terwijl ik weg was. Ik wist niet meer dat kleuren zo mooi waren.

De oculiste had me heel vriendelijk bij de arm genomen en naar de onderzoeksstoel geloodst. "Ge hebt een rijpe lens" zei ze. Ik dacht aan een rijpe perzik, goed nieuws. Maar een rijpe lens… oei…dat is maar pas slecht nieuws. 'Rijp!', ik zou nooit aan een rijpe lens denken. Rijp fruit, een rijpe mispel, ja dat wel, maar een lens? Taal leeft zijn eigen leven.

En dan gebeurde het: mijn rechteroog ging open alsof iemand een gordijn opzijschoof. Niet bruusk, maar wel onverbiddelijk. Een kleur die ik vergeten was, kwam terug binnen. Eerst een streep blauw. Dan een warm geel dat precies uit de muur kwam. En ineens zag ik dat mijn 'groene' pull eigenlijk blauw was, een blauw dat precies licht gaf. Mijn 'kaki' broek bleek de kleur te hebben van overjaarse pesto die ge achteraan in de koelkast vindt. Ik stond daar, midden in mijn eigen living, alsof ik een nieuwe wereld binnenwandelde die al die tijd gewoon op mij had gewacht.

En dat was nog maar met één oog, mijn linkeroog zat nog altijd in sepia. En nu kijk ik zelfs uit naar de tweede operatie. Allez, wie doet dat nu, op die tafel gaan liggen in het volste vertrouwen voor wat komen gaat. Awel, ikke dus. Maar als het effect nog eens zo explosief is, dan ben ik er klaar voor.

Die eerste dagen voelde ik mij een toerist in mijn eigen huis. Het licht had een andere temperatuur. De planten waren groener dan ik ooit had gezien. Mijn handen, zoveel lijntjes, zoveel verhalen. Ik keek rond met verbaasde ogen die zegden: "Zie nu, dit is nu het leven dat ge gemist hebt."

Maar ojee, dan stond ik voor de spiegel. Tot vorige maand leefde ik in een soort Dorian Gray verhaal: ik bleef hetzelfde, maar de wereld werd waziger. Nu zie ik alles, ook stof op de kast en een vlek op het tapijt. Ik keek, en ik dacht: dit ben ik. Niet perfect, maar wel echt. En eindelijk weer in kleur. Ik ga hier niet opsommen wat ik allemaal zag, ik wil niemand bang maken. Maar een tip: zijt ge 50, 60, 70… geniet. Maak u geen zorgen over dat pukkeltje of die rimpel. We zijn oké zoals we zijn, en we worden alleen maar oké‑er.

En nu? Ik vergaap me aan de kleuren van de regenboog. En of mijn lichaam nu aan alle kanten laat zien dat het geleefd heeft, ik laat het niet de overhand halen op mijn leuke grijze cellen. Ik ben de baas, niet mijn lichaam.

YouTube: 13‑year‑old Liza Minnelli zingt "Over the Rainbow". (En ja, ik zie haar nu ook in kleur.)

N.B. Een goede raad van Frieda: Als ge minder goed begint te zien en uw wereld rondom meer sepia is dan gekleurd, maak dan zo rap mogelijk een afspraak met een oogarts, vaak is het gewoon cataract. Die wacht op u met een cadeau: een caleidoscoop in alle kleuren van de regenboog.