165. NO FRIZIONE.

'Dolce far niente.' (zalig nietsdoen) dat is Italië, wij en onze camper hoog op een berg zalig geslapen. Het dorp beneden, daar moeten we zijn. Ik probeer haarspeldbochten te tellen maar ik geef het op, het zijn er te veel. We vertrekken rustig, in eerste versnelling. Hobby bolt zoals hij graag doet. Dalend, bocht na bocht, hoop ik dat er nu niks kapotgaat. Ik heb het nog maar pas gedacht als mijn man zegt: "Er klopt hier iets niet. De koppeling werkt niet meer." We bollen uit tot in het midden van een rotonde beneden. Oef, trillende benen, trillende handen en zweethanden.

De eerste vrouw die ik aanspreek: "Scusi, signora", (sorry, mevrouw) is een Belgische, getrouwd met de carabiniere (politieagent) van 't dorp. Nog geen kwartier later staat hij aan onze deur. Uniform, pet op, beleefd maar ernstig. "Garage … lunedì … dieci ore … meccanico. (Garage … maandag … tien uur … mecanicien) zegt hij. En op een niet mis te verstane melding: "Voi restate qui. Adesso siete la mia responsabilità." (Jullie blijven hier. Vanaf nu zijn jullie mijn verantwoordelijkheid)

En hier staan we dan, twee dagen in het midden van een rotonde, terwijl auto's rond ons draaien, toeteren, zwaaien of hun handen in de lucht steken. En wij staan geparkeerd als een levend standbeeld in het midden van ons eilandje, een klein tafereel dat niemand begrijpt. Ik weet wat die Italianen denken, hallo stomme Belgen, jullie mogen hier niet staan. We halen de schouders op, de carabiniere heeft het gezegd: hier blijven staan tot maandagmorgen. Het is nu vrijdagavond.

Op maandag staat hij daar, een echte Italiaanse mekanieker. Hij neemt het stuur over nog voor we kunnen protesteren. Wij moeten achterin, hij vooraan, hij is nu de baas over ons Hobbyke. Ik hou mijn hart vast. Hij zwiert door de straten, zijvenster open, half uit de cabine hangend en roepend naar iedereen die het wil horen: "No frizione." (geen koppeling)

Hij steekt een lange file links voorbij, alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. En ik zie het in de gezichten van die Italianen: "Belgi, ma dai." (komaan) zijn die achterlijk of zo? Die denken dat ze overal voorrang hebben en dat alles mag in Italië.

Hij rijdt ons recht de open garagedeur in, perfect op de juiste plaats. Wij nog half achterin aan het bekomen, hij al bezig. Hij schuift een krik onder Hobby, zet hem omhoog, en duikt meteen in de buik van onze camper. Sleutels, bouten, olie, het gaat allemaal snel, alsof hij exact weet waar hij moet zijn.

En dan begint hij te zingen. Geen opera, geen drama, maar zo'n licht Italiaans meezingliedje dat iedereen kent. "Una bella canzone, amore per te." (een mooi liedje, liefde voor jou…) of iets in die aard. Wij verstaan er de helft niet van, maar het klinkt alsof hij onze Hobby met vrolijkheid repareert. Af en toe komt hij recht, veegt zijn handen af aan een vod, glimlacht breed en zegt: "Tranquilli, tutto bene." (rustig, alles ok) en hij zingt verder, alsof het allemaal één lange strofe is. Een uur later staat hij daar, handen op zijn heupen, tevreden. "Finito!" (klaar) zegt hij.

"Il conto?" (de rekening) Een bedrag dat nergens op slaat, afgerond naar beneden, met daaronder één woord: "Grazie." (dank u)

Hobby leeft weer. En wij eigenlijk ook een beetje.

We verrassen onze held met een flesje trappist. Hij houdt het omhoog, fronst en vraagt: "Che cos'è?" (wat is dit?) en wij: "È birra dei monaci!" (het is bier van monniken)

Zijn buik begint te schudden en hij lacht: "Voi siete monaci?" (zijn jullie monniken?)

En daar staan we dan, in een garage, in een klein dorp midden in het prachtige Italië, allemaal te schudden van het lachen. Gelukkig dat een Hobby niet kan lachen of hij schudde zich een ongeluk.