DOVO. (Dienst voor Opruiming en Vernietiging van Ontploffingstuigen)

Als je iets vaak genoeg doet, wordt het routine. Je hebt er geen handleiding voor nodig. Het gaat vanzelf: de deur dichtdraaien, de veters strikken, de jas dichtritsen… niks om over na te denken.

Voor mij is ook verhuizen routine. Bijna een jaarlijkse traditie: inpakken, instanties verwittigen, afspraken maken… kinderspel. Mijn automatische piloot doet al het werk. Als ik dacht dat het zou stoppen zodra de kinderen uitvlogen, dan heb ik me serieus vergist. Dat nomadenleven hebben ze blijkbaar in de genen geërfd en ze steken ons naar de kroon: Zie eens mama en papa, wij kunnen dat ook! Misschien hadden we beter van in het begin een ladderlift en een verhuiswagen gekocht, goedkoper was het zeker geweest. Maar tja, zo'n dingen weet je nooit op voorhand.

Ik was doodop en superblij. Ik had het weer eens gedaan. Alle helpers naar huis en ik op een drafje van de parking naar een warm bad en een kop thee. Ik was in de gang van mijn appartement toen ik de telefoon hoorde rinkelen. Goh, is er iets gebeurd? Zijn ze allemaal goed thuisgekomen? Ik stormde binnen.

"Met de politie, spreek ik met mevrouw?" Mijn hart sloeg drie keer over. Dood! Moord! Ongeval! Het is gek wat er dan door je hoofd schiet. "Mevrouw, er staan hier twee valiezen met uw naam erop gelabeld op het politiekantoor. Ze stonden in het midden van de Grote Markt. Wilt u die vandaag komen ophalen?"

Ik had die lege valiezen achter de auto gezet, nog snel iedereen gedag gezegd, een kusje van hier, een kusje van daar… en ik was vooruit weggereden zonder achterom te kijken. Allez dan, de auto in en terug, deze keer naar het politiekantoor.

"Allez madammeke, ge hebt heel de Grote Markt op stelten gezet. Twee valiezen, pal in het midden van de markt. Wie doet nu zoiets?" De bazin van café De Zoete Inval had ze zien staan en riep al dat het niet pluis was. En gelijk had ze: tegenwoordig kunt ge beter efkes bellen dan achteraf moeten zeggen dat ge actie had moeten nemen.

Dus wij kijken vanop afstand: niks te zien, niks te horen, maar tja, dat zegt niks hé. Markt afgesloten, volk opzij, iedereen zenuwachtig, ge kent dat hé? DOVO gebeld. Twee stoere mannen, bommenpak, stalen schoenen, ballistische bril, handschoenen. Die zeggen niks, geen woord, een knik zo van: opzij, wij hebben hier een job te doen, een gevaarlijke job. En dat volk, die gaan niet weg hé, die gaan niet naar huis. Die verwachten een flashmob, ik zweer het. Ze willen er zo dicht mogelijk bij staan. Ze hebben er geen idee van… ze denken dat die mannen met dat robotje gaan dansen, of wat?

Toen dat ding begon te rijden was het muisstil, en toen de duimen van de DOVO‑mannen omhooggingen, juichte en applaudisseerde het publiek alsof ze de bevrijding opnieuw meemaakten.

Daarna zijn we in De Zoete Inval een pint gaan drinken met de mannen van DOVO. Iedereen opgelucht, iedereen content. "En uw valiezen, madammeke? Daar hebben we nogal mee gelachen. Goe zot, de mop van de dag. Haha. Allez, twee lege koffers en heel de markt in lockdown. Haha, dat gaat hier nog lang blijven rondgaan, madammeke. Ge hebt geschiedenis geschreven, weet ge dat?"

En ik? Ik heb ze meegenomen, mijn schaamrood weggeslikt en ben naar huis gereden. En sindsdien is het een klassieker. Op elke familiereünie begint er wel iemand: "Weet ge nog, die keer dat ge DOVO hebt laten uitrukken voor twee lege valiezen?" En dan lachen ze allemaal. En ik ook. Want ja… ge moet het maar meemaken. 

YouTube: Seth Gaaikema – Koffer in Berlijn. Kort: een grappig liedje over een achtergelaten koffer die voor paniek zorgt, net zoals mijn twee lege valiezen.