150. BELT U IMARJOLEINTJE EVEN?

Tja, ik hoor jullie al denken. Marjoleintje? Wie is dat en waarom zou ik haar bellen? Wel, 'Belt u Marjoleintje even is een meisjesboek uit een reeks die in de jaren vijftig furore maakte en ik had er eentje. Ik heb het gelezen, herlezen, uitgeleend, teruggebracht, opnieuw gelezen tot het letterlijk uit elkaar viel. Ik plakte het weer netjes, want zo'n boekje was een klein kostbaar bezit.

Begin jaren zestig: de gouden jaren, al hadden wij dat toen niet door. Het leven werd lichter, het werk lag voor het grijpen en de welvaart kroop de huizen binnen. Wij voelden dat niet bewust, maar we beleefden het wel.

Verjaardagsfeestjes waren eenvoudig en onvergetelijk. Vriendinnetjes, uitnodigingen, een klein cadeautje en een moeder die pannenkoeken bakte, meer hadden wij niet nodig. Ik verjaar in februari, dus buitenspelen zat er niet in. De grote slaapkamer van mijn ouders werd dan onze feestzaal, theaterzaal en speelruimte tegelijk.

Eerst werden de pakjes geopend: een pen, een knuffel, maar meestal een boekje uit de reeks Marjoleintje of een nieuwe Suske en Wiske. En daarna kwam het onvermijdelijke: theaterke spelen. Iedereen wilde Wiske zijn en Suske was ook gewild. Maar voor Sidonia en Lambik moest er altijd stevig gedebatteerd worden. Toch vonden we telkens een oplossing, iets waar onze politiekers nog iets van kunnen leren.

Wiske kreeg een knot op haar hoofd en een grote rode strik. Suske was simpel: een toef haar omhoog, vastgezet met een halve bus haarlak. Sidonia waggelde rond op de hoge hakken van mijn moeder. En Lambik… ja, dat was de lastigste. Die kreeg de overal van mijn vader aangemeten, met opgerolde mouwen en broekspijpen en een hoed die tot over haar oren zakte. We zongen, we lachten, we speelden alsof de wereld alleen bestond uit die slaapkamer en onze verbeelding. Het was simpel, het was warm, het was genoeg.

Pas later kwam de bib in beeld. Boeken kopen deden we nauwelijks, veel te duur maar de bibliotheek maakte alles goed. De geur van papier, de stilte die er hing, de spanning van een stapel boeken die je nooit allemaal op tijd uit zou krijgen. Het voelde als een overvloed, zoveel verhalen en zoveel werelden.

En dan, nog later, kwam het echte overaanbod. Boekenwinkels, rommelmarkten, stapels die je kocht "voor later", stapels die bleven liggen omdat de dagen altijd sneller liepen dan je leeslust. Misschien is dat wel de ironie van het leven: vroeger te weinig boeken en tijd genoeg, later boeken in overvloed en dagen die te kort zijn. Maar misschien is dat precies wat het zo mooi maakt. Dat er altijd nog iets te lezen valt. Altijd nog een boek dat wacht.

YouTube: Doe je wollen sokjes aan Marjolijne – Wim Sonneveld. Er bestaat geen live‑opname van dit lied; in de jaren '50 werd weinig beeldmateriaal bewaard. Wie Sonneveld wél in actie wil zien, kan kijken naar zijn optreden op het Grand Gala du Disque, of naar Het Dorp en Aan de Amsterdamse grachten.

En zo zijn we aan nummer 150. Geen idee hoe dat gebeurd is, maar ik ben blij dat je er nog altijd bij bent.

VROEGERE BLOGS LEZEN,

Grote link bovenaan - www.hakketak.be - opent altijd de laatste link. 

Voor oudere versies alleen op de blognummers daaronder klikken.