146. THE CASSANDRA CROSSING.
Ik zit in de trein, bestemming Noxhaven en volgens mij rijden we veel te snel. Bij de volgende halte zie ik op het perron reizigers staan, maar onze trein vertraagt niet, integendeel. Hij raast voorbij alsof het station niet bestaat. En dan kraakt de intercom. De stem van de machinist klinkt strak, bijna mechanisch.
"Aandacht, aandacht, deze trein stopt in het volgende station. Reizigers worden verzocht op hun plaats te blijven zitten en alle ramen te sluiten. Uitstappen is niet, ik herhaal, niet toegestaan." Zijn stem klinkt niet als informatie maar als een niet-mis-te-verstaan bevel.
De trein stopt bruusk. Op het perron staat een leger ons op te wachten. Tot aan de nek bewapende militairen met Kalasjnikovs in de aanslag. Een bom, een overval, oorlog? Een vechtersbaas in uniform verzamelt onze mobieltjes en hij meent het. Overal uniformen en nu ook dikke houten platen die tegen de ramen van onze trein worden gespijkerd.
Een zwakke noodverlichting. Niemand die iets zegt, niemand die iets vraagt, niemand die iets weet. We vertrekken in een hels tempo alsof de remmen ontbreken, rapper en rapper. De trein kraakt en piept op sporen die in verval zijn. "We spelen mee in een film", grapt er iemand, maar niemand lacht.
Iedereen zwijgt. Ijzige stilte … tot een oude vrouw in haar handtas grijpt naar een mobieltje dat ze heeft achtergehouden. Haar ogen worden groot. Ze leest hardop:
"Besmettelijke ziekte… iemand op de trein… geen medicijn… remmen werken niet… we kunnen niet stoppen hoe… waarom… ontsporen… verongelu—" en haar stem stokt.
Blikken kruisen elkaar. Niemand begrijpt iets en dan schuifelt een oude man naar voren. Zijn haar staat alle kanten op, zijn neus scherp als een mes. Zijn stem trilt.
"Dit… deze …weg was voor velen het einde", fluistert hij. "De route naar de Cassandra-brug. Een brug die op instorten staat. Ze sturen ons daarheen. Over die brug werden duizenden Joden in beestenwagens naar de vernietigingskampen gestuurd. Er vallen constant stukken verroest metaal en dwarsliggers naar beneden." Iedereen zwijgt.
Een scène uit de film 'The Cassandra Crossing' die ik weliswaar niet in een trein maar in mijn eigen appartement meemaakte. Stoere mannen liepen mijn terras op beladen met dikke piepschuim platen die ze op mijn ramen plakten met rode tape. Geen enkele kamer ontsnapte en het licht ging uit.
Ik moet eerlijk zijn, het is niet pikdonker en als de zon schijnt komt er nog voldoende licht binnen. Voor mijn planten heb ik een nieuwe thuis gevonden want na twee dagen lieten ze uit verontwaardiging al blaadjes laten vallen en ze kijken boos. Ik vertel ze dat het niet mijn schuld is, maar ze blijven… kribbig.
Maar ik heb nu iets in huis hangen dat niemand heeft, een metersgroot doek à la Mondriaan in elke kamer waar ik enkele maanden zomaar gratis en voor niks kan op kijken. Die mannen hebben hun best gedaan om van hun geplak iets te maken waar ik kan naar opkijken. Merci mannen, goed gedaan. ik ontwaak elke dag in een prachtig Mondriaan schilderij en dat kan niemand me nog afpakken.
YouTube: Film - 'The Cassandra Crossing' – 1976 met o.a. Sofia Loren en Ava Gardner.
N.B. Bijhorende foto is een stuk uit één van mijn vensters.