145. GPS-LOOS.

Er was eens een tijd dat we nog avontuurlijk konden verdwalen, gewoon omdat de GPS nog niet als idee geboren was. In die tijd loodste onze Hobby camper ons heel Europa door. Ik zat dan op de passagiersstoel met een verrekijker om op tijd te kunnen voorsorteren én met een kaart van één bij één meter die bij het openvouwen het hele dashboard bedolf. En dan beweren ze dat vrouwen geen kaart kunnen lezen? Pure laster, al moet ik toegeven: ik heb ons ook eens grandioos in nesten gewerkt.

We werden uitgenodigd op een huwelijksfeest in Karsava, een klein Letse stadje dat zo dicht tegen de Russische grens ligt dat je er de grens bijna kunt ruiken. Op de wegenkaart leek het allemaal zo logisch. Twee wegen op verschillende kaarten die aansloten, of liever: dat dachten we toch.

Maar kaarten van één meter op één meter, ze liegen soms en ze geven ons een vals gevoel van zekerheid. En daar zaten wij dan, met zo'n papieren laken en een verrekijker, overtuigd dat we perfect wisten waar we waren.

Eindelijk stonden we voor de grens aan te schuiven in een ellenlange rij: vrachtwagens, bestelwagens, auto's, allemaal geduldig schuifelend richting de grens. De sfeer was er strak, geen glimlach, geen knipoog, geen vrolijk gezicht, alsof we allemaal naar de verdoemenis wilden, alsof er langs de weg bordjes hingen met daarop: "lachen verboden, op straffe van zware boetes."

En toen kwam hij. De grenswachter die met gierende banden de lange karavaan auto's controleerde. Hij stopte bruusk naast ons, vertrok geen spier. Hij keek ons aan alsof we criminelen waren, drugskoeriers of waren we misschien toevallig in een militaire zone beland? Hij riep met een klinkende, luide stem:

"BELGIKSKI. MITKOMMEN."

Toen wisten we nog niet waar we juist waren, voor welke grens, in welk land, maar er begon ons toch wat te verontrusten. We volgden braaf. Misschien vindt hij ons VIP's die overal voorrang krijgen? We gniffelden. Een paar kilometers verder (niet overdreven) stonden we als eerste geparkeerd aan de grens, maar oh wee… dat was toch wel de Russische grens zeker!

En wij, zonder papieren, zonder visum en met de schaamte op ons gezicht. Ik sprong de auto uit en met welke taal of glimlach of beweging ik de situatie uitlegde, ik weet er niks meer van, maar de grenswachter begreep mij en hielp ons terugkeren. Oef. We zijn dan al die kilometers teruggereden tot aan de juiste afslag en waren nog goed op tijd om mee te feesten in Karsava.

Extra info: GPS zat toen nog niet in elke broekzak. Europa begon er pas in 1995 aan. Wij deden het met wegenkaarten in alle soorten, van een vierkante meter groot tot spiraalkaarten die je moest omslaan als een kookboek. En toch geraakten we overal, alleen soms, zoals in dit verhaal, met een grote omweg.