143. HET NIET-OPGEVERTJE.

Hallo, mag ik even jullie aandacht? We staan er zelden bij stil hoe gevaarlijk wij hier eigenlijk zitten, op dat kleine bolleke dat wij aarde noemen. Ons bolleke hangt tussen andere bollekes rondjes te draaien, elk op zijn eigen ritme, alsof ze allemaal aan een draadje bungelen in een immens universum. Het lijkt soms alsof we marionetten zijn in een kosmisch theater: weerloos, afhankelijk van de grillen van de ruimte. Als het universum beslist om eens zot te doen, dan moeten wij mee, of we dat nu willen of niet.

Eeuwen geleden hebben we dat al eens gevoeld. Een mep uit het niets, alsof een boxer zijn tegenstander knock-out slaat en samen met de klimaatverandering lag het leven hier op apegapen. Zelfs de dinosaurussen, die tegen een stootje konden, moesten het bijltje erbij neerleggen. Tegen die overmacht hadden ze geen schijn van kans. Toch heeft ons bolleke zich niet laten kennen: gehavend, een beetje uit evenwicht, maar koppig bleef het draaien, schuin maar vrolijk. Geen opgevertje, integendeel.

En dan zijn er nog die zeven planeten van vroeger, die er nu maar zes meer lijken te zijn. Want wij mensen, slim als we onszelf graag zien, hebben beslist dat Pluto geen echte planeet meer mag zijn. Alsof wij het universum naar onze hand kunnen zetten, alsof wij de regels mogen herschrijven. Maar Pluto trekt zich daar niets van aan. Hij kijkt ons waarschijnlijk aan als een stelletje onnozelaars, en misschien heeft hij wel gelijk. Vanuit de buitenrand van ons zonnestelsel houdt hij zijn eigen koers, trots en koppig, alsof hij met één oog iedereen in de gaten houdt.

En toch, terwijl ons bolleke koppig blijft draaien en zelfs Pluto ons met één oog in de gaten houdt, zijn wij mensen bezig ons eigen huis in brand te steken. We zagen vrolijk aan de tak waar we zelf op zitten, alsof we vergeten dat dit de enige plek is waar we kunnen wonen. Het universum hoeft ons niet knock-out te slaan, we doen het zelf al door lucht, water en grond te verzieken. Hoe stom kunnen we zijn? Ons niet-opgevertje verdient beter dan dat. Door onze dwaasheid zijn we vergeten dat dit bolleke onze enige thuis is: een ode aan de schoonheid die ons alles verschaft wat we nodig hebben om gelukkig te zijn. We kunnen niet van het ene huis naar het andere verhuizen, want we hebben er maar één.

YouTube: Louis Neefs – "Laat ons een bloem".

YouTube: Urbanus: "De aarde".