141. TUPPERWARE.

Oppassen: onze trein gaat veel en heel vaak stoppen, op elk uur, dag en nacht. In de gang hangt een lijst waar er gestopt wordt en hoelang. Dat kan van 1 minuut tot 5 uur zijn. Het vreemde is dat alle tijd Moskou-tijd blijft en we ook door verschillende tijdzones reizen. We weten dus nooit hoe laat het écht is. Op de perrons staan plaatselijke verkopers te wachten op klanten met van alles en nog wat, sorry geen alcohol. Die komt alleen van onder de toog als er niemand kijkt. 'Spasiba' zeggen we dankbaar, toch iets om na het avondeten een 'aperitivsky' te drinken. Opgelet: gebruik de ogen op je rug want de trein vertrekt zonder gefluit of verwittiging.

Aan de grens met Mongolië moeten we heel onze inboedel tot het kleinste itempje inpakken en opstappen! Niemand lacht. Onze trein moet naar de werkplaats voor andere wielen. De technische kant van het verhaal boeit ons niet, maar dat we een hele lange nacht in de hal van een treinstation doorbrengen, dat is geen pretje. Maar, na het eerste trieste uur, komen de verhalen, de moppen en de vriendschappen en als we 's morgens om 6 uur, met slaapogen, dorst, en honger terug mogen instappen zijn we een onvergetelijke ervaring rijker om later aan de kleinkinderen te vertellen.

Grensovergangen zijn een avontuur op zich. Een Russische Rambo haalt klankloos ons hele compartiment uit mekaar. Een drugshond loopt snuffelend in en uit cabines. Hij denkt dat ik een kilo stoofvlees in mijn valies meeheb en hij is niet aaibaar. Een gepensioneerde militair kreeg onverwacht de Russische garde aan zijn bed die brulde 'Zit'! De geviseerde sprong op, stootte zijn hoofd aan de lage zoldering, ging in de houding staan en salueerde. Ja, het zal je maar overkomen.

Het is jullie waarschijnlijk opgevallen dat de landschappen, de steden, bewoners en dieren in mijn blog niet aan bod komen. Dan zou mijn blog een boek worden. En eerlijk: na zoveel tijdzones en Moskou-tijd weten we nog altijd niet hoe laat het is, maar één ding is zeker, het is altijd tijd voor een Piva.

Gênant detail: onverwacht vijf uur stilstaan heeft zijn consequenties. Vindingrijk als we zijn aten de vrouwen de koekjes uit hun Tupperware‑potje op, de mannen dronken de fles wodka leeg en voilà: blazen geledigd. Toen de trein zich eindelijk weer in beweging zette, trokken we in stoet met onze 'afval' naar het toilet. De mannen met een flesje licht tot donker gekleurde limonade, de vrouwen met hun potje. En of er gelachen werd.

Aleksandr Poesjkin – Schrijvers hebben meer bijgedragen aan de luister van Rusland dan aan de kostbare en onzekere overwinningen op het slagveld.

N.B. – Bijhorende foto hing in het toilet.