139. De Brief.
Lieve Mam en Pap,
Ik ben gisteren na de proclamatie met drie vriendinnen tot bij Greta gegaan. Haar moeder had voor de gelegenheid, einde schooljaar, een stapel pannenkoeken gebakken. Het was plezant en nadien hebben we in de zetel een reeks van Netflix opgezet. Dat was zo gaaf dat we tot in de vroege uurtjes gekeken hebben en met z'n allen in de zetel in slaap gevallen zijn.
Ik kom straks in de namiddag naar huis maar ik moet jullie eerst wat vertellen. Ik heb sinds Pasen een man ontmoet die ik graag aan jullie wil voorstellen. We zijn verliefd op mekaar en willen samen verder door het leven gaan. Zijn naam is Ahmed, hij werd bedreigd met de dood in zijn thuisland. Wat hij me vertelde is een echte thriller. Hij kwam hier met zijn vrouw en vier kinderen maar hij zegt dat die kinderen niet van hem zijn. Zijn vrouw is een kreng en ging vreemd. Zij zit momenteel in een opvangcentrum met de kinderen en hij slaapt op straat of op een bankje hier in het park. Het is daar dat ik hem ontmoet heb en het was liefde op het eerste zicht.
Mam en Pap. Het is zo'n lieve man. Hij is weliswaar zo'n twintig jaar ouder dan ik maar dat houd liefde niet tegen toch? Ik zou hem graag aan jullie voorstellen want hij kan wat hulp gebruiken. Onlangs was zijn GSM kapot en dan heb ik hem een nieuwe gekocht van mijn spaargeld, de laatste nieuwe van Apple want hij moet toch met zijn thuisland kunnen telefoneren.
Hij heeft nog geen verblijfspapieren en dus verblijft hij illegaal in ons land. Hij kan best wat hulp van ons krijgen heb ik hem gezegd. Hij ziet me niet graag met rokjes rondlopen omdat ik zulke mooie benen heb en omdat andere mannen daar op geilen. Ik draag dus altijd lange broeken of lange rokken. Hij wil me nadien meenemen naar zijn thuisland maar dan moet ik me wel anders kleden. Nu ja, als ik hem daar een plezier kan mee doen. En dan heb ik nog goed nieuws want ik ben nu drie maanden zwanger. Oh, ik hoop zo dat het een jongetje wordt met van dat dik zwart krulhaar, een fijn bruin velletje en van die ondeugende oogjes zoals zijn vader.
Mam en Pap. Ik zie jullie graag. Wat ik zojuist schreef is NIET waar. Ik ken geen Ahmed en ik ben niet zwanger. De reden waarom ik dit schreef is omdat ik in het laatste jaar hoger middelbaar niet geslaagd ben en ik wilde eigenlijk bewijzen dat er ergere dingen in de wereld zijn dan het niet halen van een diploma. Ik zou graag het laatste jaar overdoen. Pap zegt altijd dat er twee redenen zijn om niet te slagen, niet kunnen of niet willen. Ik weet dat ik het kan maar ik heb dit jaar niet goed genoeg gewerkt. Ik hoop dat ik nog een kans krijg en dat ik later mijn droom om dokter te worden kan vervullen.
Jullie dochter Sophie.