137. DRIE MAAL MAGIE.
Lange reisverhalen schrijven, bezienswaardigheden opsommen, openingsuren en kosten vermelden, het is niet mijn ding. Die info kan iedereen altijd en overal vinden in brochures, reisgidsen en documentaires. Ik vraag me af wat ik dan wél graag schrijf zonder écht te documenteren. Ik hoef niet diep te graven in mijn hersenencyclopedie. Want zie: die magische momenten zitten vooraan in mijn hersenkwab en duiken te pas en te onpas op uit het niets: een beeld, een lied, een foto, een ontmoeting…
Magie verschijnt onverwacht. Ik reken er niet op. Ik kan het niet plannen. Ze is er als ik even niet oplet. En ja, ik heb die magie gevoeld tot in mijn knoken. Drie van die mijn-momenten vind ik zeker het vermelden waard en daarvan wil ik jullie graag laten meegenieten.
TEXEL. Invallende duisternis en zand nog warm van de zon, avond, nacht. Na een etentje in één van die fijne Waddenrestaurants fietsten we met ons vijven terug. De kinderen, drie stuks, waren nog niet aan 't puberen, dat alleen al vergrootte de magie. We fietsten op een wandelpad door de duinen, omhoog, omlaag, linksom, rechtsom. En wat is daar nu zo speciaal aan? Wel, ja, eigenlijk niets, en neen, toch wel. Het licht van de vuurtoren was de magie. Een kloppend hart dat ons begeleidde en afstootte, alweer en alweer en alweer tot er tussen twee pauzes in, een konijntje over de weg tussen onze wielen schoot en de magie nog vergrootte.
WEST - AUSTRALIË. Een stuk ongerepte natuur, geen hek, geen bord, geen pad, alleen zand en zon en dieren zoals op de Galapagos: niet bang van mensen. Ik stond er met mijn voeten in de branding. Onbekende creaturen knabbelden aan mijn tenen, pientere oogjes van een platvis zag ik denken: wat is dat voor een schepsel? Hij bedoelde 'ikke', voor hem of haar was ik een vreemd manneke met een groene bikini aan. Een metersgrote leguaan nodigde me uit hem te volgen. Ik genoot van zijn spel, maar oh, toen dacht ik: wat als hij zich nu ineens omdraait, ben ik dan de prooi? Misschien denkt hij dat ik een wandelende snack ben. Ik heb hem wijselijk laten gaan. Verder oorverdovende stilte, die vredige einder, dat ruisen van de zee, in een wereld nog niet door toerisme ontmaagd.
NEW-YORK. Boven op één van de Twin Towers daar zaten we. De stad lag onder ons als een Madurodam vol licht en leven. De dag gleed langzaam de nacht in en daar zaten we op te wachten. We wilden getuige zijn van hoe de stad caleidoscopisch van kleur veranderde met het verstrijken van de tijd. We hebben er niet op ons gat gezeten maar zo ongeveer zevenenzeventig keer het platform rondgelopen om alle delen, noord – oost – zuid - west en nog eens en nog eens west - zuid – oost -noord te zien veranderen van licht naar donker, van daglicht naar kunstlicht en met tussendoortjes van de broodjeszaak tot aan het toilet.
Ik vraag me af wat er van mijn drie magische momenten overblijft. Texel, West-Australië, New-York. Het was pure magie die ik gedownload heb. Magie, die op andere tijden en voor nieuwkomers er helemaal anders kan uitzien. Ik wens iedereen zijn eigen magie momenten toe. Daarvoor hoeven we niet eens ver te reizen. Het kan ook een kus, een woord, een plaats zijn die dichterbij liggen dan we denken. Ik heb natuurlijk ook zo'n minder spectaculaire, intense voorvallen, maar die zijn privé, die hou ik voor mezelf. Ik denk niet dat er iemand onder jullie is die mij dat kwalijk neemt.